شماره روزنامه ۶۵۹۸
|

چرا ایران با وجود ذخایر عظیم، نتوانسته جایگاه مناسبی در بازارهای منطقه‌ای کسب کند؟

صنعت گچ ایران بر روی یکی از بزرگ‌ترین مزیت‌های معدنی کشور بنا شده است؛ مزیتی که با وجود فراوانی ذخایر، پراکندگی مناسب معادن و کیفیت مطلوب سنگ گچ، هنوز نتوانسته به جایگاه متناسبی در تجارت منطقه‌ای و زنجیره ارزش صنایع معدنی دست یابد. بر اساس اطلاعات مرکز آمار ایران در سال ۱۴۰۳، حدود ۲۹۲ معدن فعال گچ…

«دنیای اقتصاد» کانال‌های اثرگذاری سیاست‌های دستوری دولت بر بخش تولید را بررسی کرد

انباشت سیاست‌های مداخله‌گرایانه دولت، موتور محرکه صنعت ایران را کند کرده است. سرکوب قیمت انرژی، چندنرخی بودن ارز، محدودیت‌های تجاری و بی‌ثباتی مقررات، سیگنال‌های اقتصادی را مختل کرده و انگیزه سرمایه‌گذاری را کاهش داده است. کارشناسان معتقدند حذف این موانع و تقویت سازوکار بازار، پیش‌شرط ضروری تولید…

اخبار صنعت و معدن روزنامه شماره ۶۵۱۱

    چهارشنبه، ۲۹ بهمن ۱۴۰۴
  • همسایگان چگونه از فضای نامناسب کسب‌وکار ایران بهره می‌برند؟

    روزنامه شماره ۶۵۱۱

    کوچ سرمایه‌های معدن‌کاران

    معدن و صنایع معدنی چه از نظر ارزآوری و چه از نظر تامین مواد اولیه برای صنایع، از مهم‌ترین بخش‌های اقتصاد کشور محسوب می‌شود. با این حال به‌علت فضای نامناسب کسب‌وکار و دخالت‌های گسترده سیاستگذاران، بخش معدن ایران با ظرفیت‌های واقعی تولید خود فاصله قابل ملاحظه‌ای دارد. بر اساس اظهارات فعالان معدنی، نیمی از معادن کوچک بر اثر مشکلاتی همچون تغییرات دائمی قوانین، کمبود انرژی و افزایش نرخ مالیات و عوارض تعطیل شده‌اند. در این بین برخی از بنگاه‌داران معدنی بر اثر این فشارها، کسب‌وکار خود را به کشورهای همسایه منتقل کرده‌اند. معدن‌کاران مهاجر تاکید دارند که در کشورهای مقصد شرایط خوبی برای فعالیت اقتصادی فراهم شده است. آنها به مزایایی همچون مدل شفاف مالیات‌ستانی، در دسترس بودن انرژی و پایین بودن سایر ریسک‌های غیراقتصادی به‌عنوان مهم‌ترین عوامل جذابیت کوچ سرمایه به دیگر کشورها اشاره می‌کنند. فعالان اقتصادی تاکید دارند بخش معدن نیازمند یک تحول اساسی در حوزه قانونی و نهادی است و عدم توجه به این ضرورت، یک خطر جدی برای اقتصاد کشور محسوب می‌شود.
  • تجربه اوکراین در گذار به پایداری انرژی

    شبکه‌های برق در بسیاری از کشورها هنوز بر پایه الگویی شکل گرفته‌اند که در آن چند نیروگاه بزرگ و معدود پست‌های انتقال فشارقوی، ستون فقرات تامین انرژی را تشکیل می‌دهند؛ الگویی که در دهه‌های گذشته کارآمد و مقرون‌به‌صرفه تلقی می‌شد اما امروز در برابر شوک‌های همزمان اقلیمی، فناورانه و زیرساختی با پرسش‌های جدی روبه‌روست. تجربه سال‌های اخیر نشان داده است که تمرکز بالا، هرچند مدیریت را ساده‌تر می‌کند اما می‌تواند آسیب‌پذیری سیستم را نیز تشدید کند و از کار افتادن چند گره کلیدی، کل زنجیره تامین برق را دچار اختلال سازد. در چنین شرایطی، گذار از مدل سنتی و متمرکز به شبکه‌ای منعطف، متنوع و متکی بر تولید پراکنده، ذخیره‌سازی انرژی و مدیریت هوشمند تقاضا، دیگر یک انتخاب فناورانه نیست، بلکه ضرورتی راهبردی برای حفظ پایداری اقتصادی و اجتماعی به شمار می‌رود؛ ضرورتی که اکنون در کانون بحث‌های سیاستگذاری انرژی در سطح جهان قرار گرفته است.
۱